Time is passing us by....

[Kitty]

(Wie weet waar de titel vandaan komt, mag het roepen!)

Éen van de heel duidelijke effecten van het bestaan van een rondreizend artiest is wel het besef dat de tijd verstrijkt.
Veel meer dan toen ik nog ieder ochtend, jaar in jaar uit, dezelfde weg naar mijn werk aflegde.

Vanuit een bouwput heb ik in 9 maanden een gebouw zien verrijzen en ook de jaargetijden heb ik - al wachtend op min of meer tochtige treinstations - langs me heen zien trekken.
Ik moet zeggen, ik ben wél blij met al die rompslomp met het OV dat ik bij mijn volgende klus tenminste de keuze heb: fietsen of Metro.

Het is niet de tijd die je kwijt bent in het OV, maar de onzekerheid die het reizen zo vermoeiend maakt.

En ik kijk nu al weer uit naar een nieuwe organisatie met een andere cultuur, andere soort archieven (en toch altijd weer dezelfde soort problemen) en vooral nieuwe mensen.
Ik ben altijd benieuwd inhoeverre ik met ideeën die ik op eerder klussen heb opgedaan kan bijdragen aan het oplossen van de problemen. En natuurlijk ook, wat ik van deze klus weer kan leren en meenemen.
Op deze manier ben je natuurlijk ook bezig om kennis te laten rouleren.
Ik vindt het nog steeds erg verfrissend om zo naar mijn werk toe te gaan.

Maar het grootste voordeel vindt ik missien dat ik NIETS te maken heb met wat ik maar noem "kantoorpolitiek". Ik hoef aan niemands kant te staan bij conflicten, ik hoef niet op te gaan zitten en pootje te geven bij de zo veelste reorgansatie-bijeenkomst.
Hé, hé, ik zit niet meer (de kans zit er snel in als je een sociaal mens bent) 1/3 van mijn tijd andermans problemen te beluisteren/op te lossen/ voor iemand in de bres te springen.

Natuurlijk, als dingen niet kloppen laat ik me wel horen. Maar het voordeel is dat je er ook veel onpartijdiger instaat.

En aangezien ik van mijn werk hou, ben ik een veel gelukkiger mens op deze manier.

Maar binnenkort ga ik eerst even op vakantie, met mijn kinderen fietsen door het Groen Hart.
En dat heeft even niets met informatie en archieven te maken, maar dat vindt ik ook prima.

[Christian van der Ven]

Mogen we Google gebruiken? ;-)

Trouwens, ik doe zo'n beetje alle dingen, die je opnoemt.. maar loop toch ook regelmatig door de poorten van de Citadel.. alsof het weer m'n eerste dag is. Je blijven verwonderen.. Da's goud.

[Kitty]

Ja hoor, google maar een eind weg. Weet alleen niet of dat helpt. Correcte (volledige) tekst is trouwens "You and I were the first ones to know that our time is passing us by."

En ja, je blijven verwonderen is misschien wel een van de sleutels tot een gelukkig leven... Dat probeer ik als natuurgids (een van mijn hobby's) ook aan de mensen te leren.

Blijven leren is trouwens ook zo een...van het leven én van anderen.

[Christian van der Ven]

Met de verkorte titel lukte het al prima.. ;-)

[Kitty]

Nou, kom maar op dan..
Te winnen is een CD gebrand naar keuze uit mijn digitale muziekdoos (alleen, helaas, DEZE zit er niet bij, te oud, staat nog op LP)

[Kitty]

Sorry Christian, het was inderdaad errrgg makkelijk. Maar de CD valt toch te winnen...

[Christian van der Ven]

Wat zouden we toch zonder Google moeten doen hè? ;-)

Ik laat de prijs graag aan de échte Leo Blokhuizen onder ons.. haha!

[Kitty]

a) Zonder Google..vraag het Wiki

B) Ik zal wel een ontzettende Dombo zijn, maar WHO THE HELL IS LEO BLOKHUIZEN???

[Christian van der Ven]

Leo Blokhuis is muziekkenner pur sang, bij het grote publiek vooral bekend als muzikale "rots in de branding" van Matthijs van Nieuwkerk in de Top 2000 a gogo.